‘Kaas!’
‘Rijstwafel!’
‘Chocola!’
De kinderen hebben hun zintuigen flink laten werken en moesten daarbij ook zeker hun hersens laten kraken. Het was ruiken, horen, kijken, voelen, denken, bijleren en nog meer waarnemen.
Vandaag kwam Yvonne, kunstzinnig therapeut van Blijmoedig helpen in de begeleiding. Ze is een topper.
We bespraken staand in een kring wat de vijf zintuigen zijn. Mason riep ‘zoals proeven en ruiken’. Sem vulde aan met ‘kijken’ en ook ‘horen’ werd genoemd. We hadden er dus al vier verzameld, maar wat was die andere dan? Ik hielp ze door te zeggen dat het heel goed met je hand en met name je vingertoppen kan. ‘Voelen!’ riep er eentje en daarna meerderen.
‘We gaan een proefje doen met horen. Daarvoor mag er iemand een blinddoek om, wie wil?’ Dat is toch best een beetje spannend, lijkt mij. Maar Masons vinger vloog als eerste de lucht in. Bril af en ervaren maar. Hij mocht in het midden van de ruimte gaan staan en dan moest hij onder zijn blinddoek nog zijn ene oor dichthouden. De kinderen verspreidden zich over de ruimte en kregen de opdracht de naam van de geblinddoekte te zeggen als ik ze aanwees. Daar hadden ze veel plezier in en wat ik grappig vond om te zien was dat ze een plekje achter of onder iets kozen. Alsof ze verstoppertje speelden. Bij het roepen van de naam lieten ze zich even zien en daarna doken ze weer weg.
Mason wees een paar keer heel goed in de richting en heeft later ook in de nabespreking gehoord dat hij een paar keer een andere richting op wees. Nog drie kinderen kregen de beurt en ook zij bleken er vaak goed in. Toch was het lastiger. En hoe kwam dat? Je oren zijn zo gewend om samen te werken met je ogen, dat het best lastig is wanneer je alleen op je oren kan vertrouwen. Maar met één oor is het nog wat lastiger, want je twee oren werken heel goed samen om het geluid goed te kunnen lokaliseren. Om goed in te schatten waar het geluid precies vandaan komt.
Toen werd het tijd om te gaan ruiken. Opgedeeld in twee groepjes gingen we aan de slag met de geheimzinnige doosjes, blinddoek en de werkbladen. Er werd geroken en geraden. Een van de jongste deelnemers wilde binnen mijn groepje graag als eerste de blinddoek om. Ze raadde kaas en mandarijn en rijstwafel… Toen mocht ze haar blinddoek af en haar snoetje straalde. ‘Had ik alles goed?’
‘Jazeker.’
‘Ik had alles goed,’ herhaalde ze en zuchtte met een lach.
‘Zonder te zien, wist jij wat het was!’
Nu wilden ook de anderen. En ook Kasper en Sem konden het goed. Chocola en pepermunt en mandarijn.
Wat leuk vonden ze het om de bakjes bij elkaar voor te houden. Dat mocht om te beurt. De werkbladen werden ingevuld en ook Suus kwam nog even bij ons meedoen. Iedereen van het groepje hield wat voor haar neus.
Bij het andere groepje hebben ze zelfs twee geuren door elkaar kunnen onderscheiden.
Tast! dat vonden sommige een gek woord. Ik moest maar gewoon ‘voelen’ zeggen. Toch heet het zintuig zo, jongens. Op elkaars arm deden we een grappig proefje. Ogen dicht en dan ging de ander vanaf je openliggende handpalm naar boven met zijn vinger over de onderarm tot aan de holte van de elleboog. Althans dat was de opdracht. Maar jij als ontvanger moest stop zeggen als je dacht dat de vinger op dat plekje was aanbeland. bij iedereen gebeurde het dat je veel eerder ‘stop’ zegt. Het werd een paar keer achter elkaar ervaren, omdat ze het gewoon nog een keer wilden proberen. Toen kwam wel de vraag van Kasper: ‘Hoe kan dat?’
Op je armen zitten maar een paar ‘knopjes’ die signaleren wat er gebeurt op je arm. Op je vingertop zitten er veel meer, veel dichter bij elkaar. Maar je arm heeft er niet zoveel en daarom is dat plekje waar jij ‘stop’ zegt dezelfde knop als de echte holte.
We hebben nog even goed ervaren dat de huid op verschillende plekken een andere gevoeligheid heeft aan de hand van prikkertjes. Voor sommige kinderen moest er even het vertrouwen gewonnen worden dat ze elkaar een pijn zouden doen. De oefening laat zien dat als je met twee satéprikkers naast elkaar prikt, met een afstandje ertussen je op de vingertop goed voelt dat het twee prikkers zijn, maar op je bovenbeen lijkt het één prikker.
Toen was het tijd voor pauze en wat waren ze een partij uitgelaten en gezellig met elkaar. Ze pakten elkaar vast, renden achter elkaar aan door de ruimte en er werden vriendschappen benoemd (‘jij bent mijn vriend’). Aardbeien en drinken werden staand weggewerkt.
Vanwege het niveau van zintuiglijke prikkelverwerking 😉 besloten we het programma een beetje aan te passen. Bewegen! Na de pauze deden we dus onder de noemer ‘Goed kijken’ een klap-stamp oefening doen. Yvonne deed een reeks voor, bijvoorbeeld: twee keer voor zich uit klappen, drie keer boven het hoofd en dan linker en rechtervoet stampen. Deze reeks moesten de kinderen dan nadoen. Alle kinderen deden mee. De ene geconcentreerd en de ander gooide even lekker de remmen los in de bewegingen. Ook mochten de kinderen zelf een reeks bedenken die de ander dan na moesten doen. Sem bleef het langst volhouden.
Deze oefening bracht me op een nieuw idee met het zintuig ‘kijken’. Uitbeelden en dat door de anderen laten raden. Best moeilijk zo zonder praten erbij. Vooral Mason was goed in het raden, hij leek sensitief voor dat wat komen ging. Een kleine ‘mindreader’. Boudewijn was een kei in de uitvoering. Ook kregen ze opdracht om voor elkaar iets te bedenken dat de ander dan mocht uitvoeren. Dat was ook een leuke uitdaging.
Toen konden we wel weer even rustig in onze energie zakken en aan tafel zitten. Ik demonstreerde hoe je twee illusies met je zicht kon oproepen, maar dit was niet voor iedereen te doen. Ik denk dat dit voor de tienplus groep gaat zijn, die ik vast ooit ga starten. Het was gaaf om delen van mijn programma los te laten en te improviseren. In te spelen op dat wat de kinderen lieten zien met hun energieniveau en prikkelverwerking.
Organisatorische mededeling: na de zomervakantie wil ik de groep opsplitsen in twee groepen. Een groep voor 4- en 5- jarigen en een groep voor 6- en 7- jarigen. Of wellicht 8 jaar erbij. Ik wil ook wel iets voor 8-plus aanbieden, maar dat ontwikkelt zich nog in mijn hoofd.
- Namen zijn fictief en ik wilde zeggen ‘de foto’s met toestemming geplaatst’, maar ik ben glad vergeten foto’s te maken. Het was druk en leuk. Geen tijd voor gehad. Dan maar van de bakjes met geuren 🙂
In mijn blog heb je me waarschijnlijk een paar keer het woord ‘Prikkelverwerking’ zien gebruiken. Ik zal zeer binnenkort een aparte blog aan dit onderwerp wijden. kennis hierover kan echt een eye-opener zijn voor leerkrachten, ouders en eigenlijk gewoon voor ‘mensen’. Alvast een boekentip: ‘Wiebelen en friemelen in de klas’ van Monique Thoonsen en Carmen Lamp. Uitgeverij Pica.
