Ze namen al hun broertjes en zusjes mee. Ook mama’s en een oma. De peuters die vandaag voor de eerste keer naar Pientere Peuters Haarlem kwamen hadden er zin in. Natuurlijk is het ook best een beetje spannend, maar ze waren eigenlijk allemaal heel snel op hun gemak.
Het thema was ‘boerderijdieren’ en daar valt genoeg in te ontdekken en over te leren voor deze tweeënhalf tot drieënhalf-jarigen die van de partij waren.
In een kring op de matjes en kussens begonnen we aan wat samenzang. Ook de mama’s (geen papa’s dit keer) en broertjes en zusjes zaten er gezellig bij. Het was een volle boel. Daarna werd dag gezegd en begonnen we aan de eerste spelletjes. Vijf boerderijdieren verdwenen onder een theedoek. Oogjes dicht, ik haalde een van de dieren weg, ogen weer open, theedoek aan de kant en…raden maar! De kinderen vonden het een leuk spel. De helft van de keren zagen ze goed wat er was weggelaten en andere keren zagen ze niet goed welk dier en niet meer bij lag. Gelukkig maar. Je kunt niet alles zien! Wat ze net zo leuk vonden was om zelf een van de dieren te mogen weghalen terwijl de anderen de ogen dicht hadden. Hop, hoe leuk is het dan om het verstopte diertje onder het kussen vandaan te halen en aan de anderen te laten zien dat het de geit was.
Tijd voor een nieuw spel. Een beweeg-kennisspel. De kinderen kregen plaatjes te zien van een dier, ik gaf ze een stelling over dit dier en de kinderen moesten aangeven of dit waar was of niet waar. Ik zei bijvoorbeeld: het jong van een paard heet een veulen. Of: een geit legt eieren. De kinderen renden dan naar het symbool van ‘ja’ (groen) of ‘nee’ (rood). Sommige vragen waren lastig en anderen waren gek en duidelijk. Ze renden dan met plezier naar de ‘nee’. Bij de moeilijke stellingen hebben ze o.a. geleerd dat een gans wel kan vliegen en dat een groep schapen een kudde heet. Leuk om te zien was dat alle kinderen voor zichzelf nadachten. Zeker als ik ze goed aankeek bij het presenteren van de stelling.
Verder is er geknipt, geteld en geplakt. Mette is een doorzetter en wilde het knippen graag zelf blijven doen. De andere twee kregen wat hulp en toen werd het voor Mette wat lastig, omdat de anderen nu snel door konden met het tellen en plakken. Toen ging haar koppie even hangen. Nu mocht ik het knippen. Maar dat leek me niet de beste oplossing. Ze was tenslotte zo goed bezig. Ik knipte een stukje uit en daarna zou zij de lijntjes knippen terwijl ik het papier vasthield. ‘Dan ga ik niet alles knippen. Maar ga jij gewoon door,’ zei ik.
‘Waarom?’ vroeg ze.
‘Omdat het een fijn gevoel geeft als iets een beetje moeilijk gaat en je doet het toch. Als het dan klaar is ben je blij.’
Mette pakte vol goede moed haar schaar weer op en zo is alles toch geknipt.
Kiann werkte erg zelfstandig aan het tellen van de kippen. Het plaatje met maar één kip plakte hij als eerste en de zes kippen als laatste. Hij had hier maar weinig sturing bij nodig. Leuk vond hij het om er ook nog wat cijfers bij te schrijven. Die beginnen best te lijken!
Giulietta vond het knippen nog wat te moeilijk, maar het tellen en plakken vond ze een fijne uitdaging. Drie kippen zag ze met het blote oog. Bij vier begon het tellen. En ook dat ging met een beetje hulp heel leuk.
Dit jongste meisje toonde zich creatief en kwam tijdens het vrijspel met de leukste ideeën. Er werden torens gebouwd van kussens en de dieren beleefden spannende avonturen in het zwembad.
Met lachende gezichtjes bracht ik de kinderen weer naar boven. Waar hun nieuwsgierige ouders hen liefdevol boven aan de trap opwachtten.
*Bericht en foto’s met toestemming van ouders. Namen aangepast indien dit gewenst was. Sommige kinderen mochten van de voorkant op de foto.
Leave A Comment