Post! – Pientere Peuters

Ik ken Niels nu, van de Post NL-shop in Haarlem. Aardige gozer. Ik kreeg van hem zo’n grote, echte TNT postzak. Verder zocht hij wat hij me nog meer kon geven, omdat dat het zo echt maakt. Ik wees op de brievenbus, maar helaas 😉
Wel kreeg ik stickers mee met het logo erop en streepjescodes. Ha, dat is leuk dacht ik, want ik heb zo’n kassa met zo’n barcode-lezer.
Zelf kocht ik nog echte poststempels bij de Hema en natuurlijk mooie enveloppen en brieven en ik knutselde een soort van brievenbus in elkaar.

Mijn peuters kwamen vol enthousiasme binnen en hadden zoals gevraagd ook allemaal een envelop met hun eigen adres erop mee.
Wat was het leren geblazen! We hebben kaarten en enveloppen gesorteerd en geteld. Ook hebben we ze op grootte gelegd, wat bij de kaarten nog een moeilijke opgave was.

Daarna was het tijd om to the point te komen. De kinderen gingen zelf een brief schrijven aan hun ouders. Op briefpapier werden tekeningen gemaakt en met hulp schreven sommige kinderen hun naam eronder. Met een X. Dat vonden Mette en Kiann wel interessant. ‘Dus daar staat kus?’
De interactie tussen de kinderen was erg leuk. Ze keken bij elkaar hoe hun brief werd en ‘mag ik de donkerblauw als jij daarmee klaar bent?’. Ook mocten ze vijf mooie glimmers uitkiezen om op hun brief te plakken. Die werden door alledrie de kinderen zorgvuldig geteld en uitgekozen.
Mette zei ‘Ik heb er nog drie. Dus ik mag er nog meer.’
Ik vroeg: ‘Je hebt er drie en mag er vijf, hoeveel mag je er dan nog bij?’
Dat was een moeilijke vraag. Samen hebben we doorgeteld en zo kwamen we eruit.
Giulietta had als eerste haar brief af en koos zelf een mooi symbooltje uit voor de postzegel. Dit werd een ‘kevertje’. Maar eigenlijk zag dat kevertje er wel bijzonder uit. Rood met zwarte stippen. ‘Hoe heet zo’n kevertje dan?’
Giulietta wist het even niet. Gelukkig konden Mette en Kiann te hulp schieten en zo kon Giulietta later trots aan haar moeder vertellen dat ze een brief had gemaakt met een postzegel van een lieveheerstbeestje.

De enveloppe kreeg een afzender en hij werd dichtgeplakt. Met pritstift, want dat likken vonden de kinderen een raar idee.
Daar gingen de brieven op de bus! Elk kind liep afzonderlijk naar de brievenbus en had zo even zijn/haar momentje.

En toen? Toen kwam de postbode! Mette had een mooi oranje postbode outfit en een bijbehorend tasje meegenomen. We konden de post legen in de grote postzak en vervolgens mocht de postbode de brieven langsbrengen in zijn eigen tas. Dat gebeurde om de beurt.
In de houten huisjes met de nummers erop, moest gezocht worden naar het huisnummer dat ik aangaf. De kinderen keken met elkaar mee en het werd met plezier gespeeld.

Als laatste deden we de zelfgemaakte brieven in de enveloppen die van thuis meegenomen waren. Met deze brief in de hand beklommen we met zijn allen de trap weer en werd er gezwaaid met de brieven. Natuurlijk waren de ouders benieuwd, maar de brief moest echt in de brievenbus. Morgen zou hij aankomen.

Ik lach nu om mezelf, maar ik werd blij toen ik vrijdag een berichtje kreeg van een van de ouders met een foto van haar dochter bij de voordeur. ‘Wat was ze trots op haar brief die gebracht werd door de postbode’.

Daar doe je het voor! Die uitgedaagde en trotse koppies 🙂